Szwajcaria
25.05.2003
Początkowo pies stróżujący i pociągowy. Obecnie również towarzyszący, obrończy i rodzinny.
Grupa 2: Sznaucery, pinczery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie i rasy pokrewne.
Sekcja 3: Szwajcarskie psy pasterskie. Nie podlegają próbom pracy.
W roku 1908 na jubileuszowej wystawie w Langenthal, zorganizowanej z okazji 25-lecia istnienia Szwajcarskiego Towarzystwa Kynologicznego przedstawiono do oceny profesorowi Albertowi Heimowi, wielkiemu propagatorowi ras szwajcarskich, dwa krótkowłose berneńskie psy pasterskie. Profesor Heim ocenił je jako zanikającą odmianę starego typu dużych psów pasterskich (górskich) lub psów rzeźników, których przodkowie byli szeroko rozpowszechnieni w Europie Centralnej i hodowani jako psy obrończe, pociągowe i pasterskie. W roku 1909 zostały one uznane przez Szwajcarskie Towarzystwo Kynologiczne za odrębną rasę i wpisane jako Duże Szwajcarskie Psy Pasterskie do Szwajcarskiej Księgi Rodowodowej (tom 12). W roku 1912 powstał Klub Dużego Szwajcarskiego Psa Pasterskiego, którego celem było popularyzowanie rasy i hodowla w czystości rasy. Wzorzec rasy został opublikowany przez FCI po raz pierwszy dopiero 5 lutego 1939. Obecnie psy tej rasy są cenione za opanowany i zrównoważony temperament i hodowane również w pozostałych krajach europejskich, szczególnie jako psy rodzinne.
Trójkolorowy, masywny, grubokościsty i dobrze umięśniony pies, którego mimo jego wzrostu i wagi charakteryzuje wytrzymałość i ruchliwość.
Długość korpusu do wysokości w kłębie = 10:9
Głębokość klatki piersiowej do wysokości w kłębie = 1:2
Długość mózgoczaszki do długości kufy = 1:1
Szerokość czaszki do szerokości kufy = 2:1
Pies ufny, uważny, czujny i pozbawiony lęku w sytuacjach powszednich, dobroduszny i oddany bliskim osobom, pewny siebie wobec obcych, o średnim temperamencie.
Głowa mocna, proporcjonalnie do tułowia , lecz nie ciężka. Głowa psa mocniejsza niż głowa suki.
MÓZGOCZASZKA
Płaska i szeroka, zaznaczona bruzda czołowa od nasady czoła w kierunku potylicy.
Stop: Słabo zaznaczony.
Nos: Trufla nosa czarna.
Kufa: Silna, dłuższa niż głęboka, oglądana z góry lub boku nie może być spiczasta, Silna, dłuższa niż głęboka, oglądana z góry lub boku nie może być spiczasta, grzbiet nosa prosty, bez bruzdy.
Fafle: Umiarkowanie rozwinięte, przylegające, czarne. Fafle nie mogą być wiszące.
Zgryz: Pełny, silny i regularny nożycowy. Dopuszczalny brak 2 zębów (P1) i/lub (P2). Nie bierze się pod uwagę braku (M3).
Oczy: O kształcie migdała, średniej wielkości, osadzone ani zbyt głęboko ani wyłupiaste, koloru od orzechowego do kasztanowo-brązowego o bystrym, przyjemnym wyrazie. Powieki dobrze przylegające. Brzegi powiek o ciemnej pigmentacji.
Uszy: Średniej wielkości, trójkątne raczej wysoko osadzone. W spoczynku płasko przylegające do policzków. Przy natężonej uwadze skierowane do przodu. Zarówno wierzchnia jak spodnia strona uszu owłosiona.
Silna, muskularna, raczej masywna, bez podgardla.
Nieco dłuższy niż wysokość w kłębie.
Grzbiet: Umiarkowanie długi, silny, prosty.
Lędźwie: Szerokie i dobrze umięśnione.
Zad: Długi i szeroki, lekko zaokrąglony, nie przebudowany lub opadający.
Klatka piersiowa: Silna, szeroka, sięgająca łokci, o owalnym przekroju, nie płaska ani beczkowata. Przedpiersie szerokie, dobrze zaznaczone.
Brzuch: Brzuch i boki lekko podciągnięte.
Ogon harmonijnie osadzony, dość ciężki, sięgający stawu skokowego, w spoczynku swobodnie opadający. W podnieceniu oraz w ruchu noszony wyżej i lekko wygięty ku górze jednak nigdy nie zakręcony ani nie zarzucony nad grzbiet.
Oglądane z przodu proste i równoległe, raczej szeroko ustawione
Łopatki: Długie, silne, ukośnie ustawione, przylegające do tułowia i dobrze umięśnione, tworzące z ramionami niezbyt rozwarte kąty.
Przedramię: O mocnym kośćcu, proste.
Śródręcze: Silne, oglądane z przodu proste przedłużenie przedramienia, z boku prawie prostopadłe
Oglądane z tyłu proste, niezbyt wąsko ustawione. Pięty i łapy nie mogą być wykręcone ani na zewnątrz ani do środka. Ostrogi muszą być usunięte; nie dotyczy krajów, w których usuwanie ostróg jest zabronione.
Udo: Dość długie, szerokie, mocne i dobrze umięśnione.
Staw kolanowy: O wyraźnie rozwartym kątowaniu
Podudzie: Dość długie.
Staw skokowy: Silne i dobrze kątowane.
Stopy: Silne, prosto ustawione, zwarte, o wysklepionych palcach i silnych pazurach.
We wszystkich tempach ruch swobodny, przestrzenny i harmonijny. Długi swobodny wykrok przednich kończyn i silny napęd tylnych. W kłusie kończyny oglądane z przodu i z tyłu – prowadzone prosto.
Włos okrywowy dwuwarstwowy, gęsty. Średniej długości włos okrywowy, gęsty, podszerstek możliwie ciemnoszary do czarnego. Dopuszczalny jest krótki włos okrywowy przy prawdziwym podszerstku.
Podstawowa maść czarna z brązowo-czerwonym podpalaniem i symetrycznymi czysto białymi znaczeniami. Podpalanie rozdziela podstawową czarną maść od białych znaczeń na policzkach, nad oczami, na wewnętrznej stronie uszu, symetrycznie na przedpiersiu, na kończynach oraz na spodniej stronie ogona.
Białe znaczenia występują na głowie (strzałka), na kufie, od podgardla aż do klatki piersiowej tworzą jednolity krawat, na łapach i na końcu ogona. Pomiędzy białą strzałką i czerwonobrązowym podpalaniem nad oczami powinien być widoczny czarny pasek. Dopuszczalny jest biały kołnierz lub biała plama na karku.
Wzrost w kłębie : Psy 65-72 cm, Suki 60-68 cm
Każde odstępstwo od wzorca należy traktować jako wadę. Jej ocena winna być proporcjonalna do stopnia tego odstępstwa.
Widoczny żółto-brązowy lub jasno szary podszerstek
Nieczyste kolory
Białe znaczenie na kufie sięgające znacznie poza kąt wargowy
Białe podkolanówki (białe znaczenia sięgające powyżej stawu
nadgarstkowego i/ lub skokowego)
Wyraźna asymetria znaczeń
Psy, które wykazują nienormalne zachowania, lub zachowania zaburzone, muszą zostać zdyskwalifikowane.
Psy muszą mieć dwa, normalnie rozwinięte jądra, w pełni usytuowane w mosznie.